پنجره

پنجره ای که 

تمام خاطراتم را به دوش می کشید

آوار شد روی بداقبالی و تنگ دستی روزگارم

چه سکوتی بالاتر ازاینکه 

به اشک عجین شده باشد

حرفهای من!

*چشمان سیاه*